Zondagochtend. Waar mensenkinderen nog suf van de uitslaap en het spelen van de dag ervoor hun voetjes voorzichtig onder het donzen dekbed uitsteken, lig ik stokstijf onder mijn goedkope, versleten dekentje. Het is koud en ik moet plassen, maar ik durf me niet te bewegen. Het liefst val ik direct weer in slaap, maar ik ben me té bewust van wat er gebeurt aan de andere kant van de muur. Mijn moeder schreeuwt en een deur knalt keihard dicht. Ik schrik en kruip ineen onder de deken. Tien minuten lang blijft het stil..

Wordt wellicht vervolgd...